Pages

2017, ഓഗസ്റ്റ് 12, ശനിയാഴ്‌ച

ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റ് [കഥ]




“നോക്ക് , റയ്നാ, എത്ര ഭംഗിയായിട്ടാണ് അവര്‍ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നതെന്ന്, അവരെ സമ്മതിക്കണം, അല്ലേ?”
റൈന തന്‍റെ അസൈന്‍മെന്‍റ് മാറ്റി വച്ച് റോഷന്‍റെ  ലാപ്പിന്‍റെ മുന്നില്‍ വന്നിരുന്നു. “അമ്പത് പേരെങ്കിലും ചുറ്റുമിരുന്നു കരയുന്നുണ്ടല്ലേ?”-റോഷന്‍ മോണിറ്ററില്‍ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു. “ഉം , ദേ സീം വെരി സിന്‍സിയര്‍..”റൈന ഒരല്പം അദ്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി. തന്‍റെ ആരേലും മരിച്ചാല്‍ തനിക്കിത്രേം ആത്മാര്‍ഥമായി കരയാനാവുമോ? സാധ്യതയില്ല..കരച്ചില്‍ ഷെയിം ആണെന്നാണ്‌ ഡാഡിയും മമ്മിയും ആദ്യമേ പഠിപ്പിച്ചിരുക്കുന്നത്.

“ഹേയ് , സിന്‍സിയര്‍ ആയിട്ടൊന്നുമല്ല ,ദേ ആര്‍ ജസ്റ്റ് ആക്ടിംഗ്..”
റോഷന്‍ നിര്‍വികാരതയോടെ വാക്കുകളെ ചവച്ചു. അപ്പോള്‍ മുറ്റത്ത് വില കൂടിയ ഒരു കാര്‍ വന്നു നിന്നതിലേക്ക് ക്യാമറ ചലിച്ചു. കൊട്ടും സ്യൂട്ടുമണിഞ്ഞ ഒരാള്‍ കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങി ധൃതിയില്‍ ശവത്തിന്‍റെ കാല്‍ക്കല്‍ മുട്ടുകുത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “മകനാണ്..”കരയുന്നവര്‍ പരസ്പരം കുശുകുശുത്തു. “ക്യാനഡായില്‍ നിന്ന് വരികയാണ്”-മുറ്റത്തും അകത്തുമായി തടിച്ചു കൂടിയ ആണും പെണ്ണും അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഇരുപത് കൊല്ലത്തിലേറെയായി ഇവിടത്തെ മകന്‍ നാട്ടില്‍ വന്നിട്ട്..ഇത് തന്നെയാകും മകന്‍. അവര്‍ ഉറപ്പിച്ചു. കുറെ നേരം കരഞ്ഞ ശേഷം അയാള്‍ അമ്മയെ കാണാനായി അകത്തേക്ക് പോയി.
റോഷന് ആകെ ത്രില്ലടിച്ചു. “നോക്ക് റൈന, എനിക്കൊരു അപരനെ പോലും അവര്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഫന്ഡാസ്റ്റിക്..”

“പക്ഷെ”- റൈന മന്ത്രിച്ചു –“നിന്‍റെ സ്വത്തെല്ലാം അപരന്‍ തട്ടുന്നത് സൂക്ഷിച്ചോ.”

“ഓ , ഞാന്‍ വളരെ ഇന്റലിജന്‍ട് അല്ലേ , അതിന്‍റെ പേപ്പേഴ്സ് ഒക്കെ എന്നേ ഇവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. പപ്പയുടെ ഒപ്പ് കിട്ടാന്‍ കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ടെണ്ണ്‍ മത്തായി പറഞ്ഞു. പപ്പയുടെ ഒരു അപ്പാപ്പന്റെ കഥ നിന്നോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? സ്വത്തും കനത്ത പെന്‍ഷന്‍ പണവും കിട്ടാന്‍ മകന്‍ അങ്ങോരെ എപ്പോഴും ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു. ഒടുക്കം തള്ളവിരല്‍ വെട്ടി അപ്പാപ്പനെ റൂമില്‍ അടച്ചു. പിന്നെ എല്ലാ പേപ്പറും നിര്‍ജീവമായ ആ വിരലാ മുദ്ര  വച്ചത്. ഈ റോഷനും മോശമല്ല, വേണേല്‍ അതും ചെയ്യും.”

റൈന വീണ്ടും വീഡിയോ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ കരച്ചിലൊക്കെ തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു. ശവം പള്ളിയിലേക്ക് എടുക്കുകയാണ്. “ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരരുതെന്ന് ഞാന്‍ മത്തായിയെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. ആളുകള്‍ എന്നെ സ്നേഹമില്ലാത്തവന്‍ എന്നു വിളിക്കരുത്. “
റോഷന്‍ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.
ശവപ്പെട്ടിയുടെ മുകളിലേക്ക് മണ്ണു വാരിയിടുമ്പോള്‍ അപരനായ മകന്‍ വീണ്ടും കരഞ്ഞു. പിന്നെ കരഞ്ഞു തളര്‍ന്ന അമ്മയെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.

“നല്ല കിടിലന്‍ അഭിനയമാണല്ലോടീ ചെക്കന്‍റെത്.”

“ഉം, അതാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, അവനിന്ന് മുതല്‍ അവിടെ പാര്‍പ്പുറപ്പിക്കുമോ ആവോ...”റൈന പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“ഉം ,ഈ തിരക്കൊന്നു കഴിയട്ടെ, ഞാന്‍ മത്തായിയെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.”
വീണ്ടും ക്യാമറ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണ് തുറന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആളൊഴിഞ്ഞ വീട്ടില്‍ അമ്മയെ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് മകന്‍. നേരത്തെ കരഞ്ഞിരുന്നവര്‍ അവിടെയും ഇവിടെയും ദുഖത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.

“എത്ര നേരമാണ് ഇവര്‍ ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.” അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജരോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “ത്രീ ഡെയ്സ്, ത്രീ ഡെയ്സ് വി വില്‍ ബി ഹിയര്‍ ..”പിന്നെ മറ്റൊരു ബുക്കിംഗ് ഉണ്ട്..”

“ഏതാ ഐറ്റം..”

“കല്യാണം, നെക്സ്റ്റ് സണ്‍ഡേ..ത്രീ ഡേ സെലിബ്രേഷന്‍..വി വില്‍ മെയ്ക് ഇറ്റ്‌ വണ്ടര്‍ഫുള്‍..”മാനേജര്‍ അകത്തിരിക്കുന്ന അപരനെ വിളിപ്പിച്ചു-“നോക്കൂ സുഭാഷ് , ഫോര്‍ ത്രീ ഡേയ്സ് യു വില്‍ ബി ഹിയര്‍. ഡോണ്ട് ഓവര്‍ ആക്റ്റ് ആന്‍ഡ്‌ ഡോണ്ട് സ്റ്റീല്‍ എനിതിംഗ്.ദെയര്‍ സണ്‍ ഈസ് വാച്ചിംഗ് ഫ്രം ക്യാനഡ..”

“ഓക്കേ സാര്‍..”സുഭാഷ് വീണ്ടും അകത്തെത്തി. തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന അമ്മ അയാളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. “നിന്നെ കാണാന്‍ അച്ഛന്‍ എത്ര കൊതിച്ചിരുന്നു, നീ വന്നില്ലല്ലോ മോനെ..”അവര്‍ വിതുമ്പി..
“തിരക്കായിരുന്നു അമ്മെ, എല്ലാം ഒന്നൊതുക്കി ഞാന്‍ വന്നപ്പോഴേക്കും ..”അയാളുടെ  കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങി. അയാളുടെ  ഓര്‍മകള്‍ താന്‍ വളര്‍ന്ന അനാഥാലയത്തിലേക്ക് ഓടിക്കിതച്ചു. അച്ഛന്‍ ,അമ്മ ,സഹോദരങ്ങള്‍ അങ്ങനെ ആരും ആ ഏടുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ജോലി കിട്ടിയതില്‍ പിന്നെയാണ് മൂന്നു ദിവസമെങ്കില്‍ മൂന്നു ദിവസം അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടാവുന്നത്. ഓരോ സ്ഥലത്തേക്ക്      പോകുമ്പോഴും ആകെ കോലം മാറും..:എങ്കിലേ ആക്ടിങ്ങിനു ഒരു ഒറിജിനാലിറ്റി വരൂ..”മാനേജര്‍ പറയും..പക്ഷെ തന്‍റെ ഉള്ളിലാകട്ടെ തന്‍റെ ആരോ മരിച്ചത് പോലെയാണ് തോന്നുക.ആരുമില്ലാതെ വളര്‍ന്നത്കൊണ്ടാവും..

അമ്മ അപരനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും ഇനി നീ എങ്ങും പോകല്ലേ മോനെ എന്നു വിലപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഷോട്ടില്‍ ദൃശ്യങ്ങള്‍ അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ റോഷന് ആകെക്കൂടി ഒരാശ്വാസം തോന്നി. അമ്മയെ ഇനി വല്ല വൃദ്ധസദനത്തിലും ആക്കണം. പൌരത്വം ഒക്കെ കിട്ടിയത്കൊണ്ട് ഇനിയീ നാട് വിട്ടുപോകാന്‍ തന്നെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. നോക്കാന്‍ നല്ല നല്ല ഓള്‍ഡേജ് ഹോമുകള്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ട് കുട്ടികള്‍ തന്നെ വേണ്ടെന്നു വച്ചിരിക്കയാണ് തങ്ങള്‍. എന്തിനാണ് ആവശ്യമില്ലാത്ത ഓരോരോ ബാധ്യതകള്‍..

റൈന തന്‍റെ അസൈന്മെന്റിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. രണ്ടാള്‍ക്കും ഏഴു മണിക്ക് ഇറങ്ങണം..അതിനു മുമ്പ് ചൂടോടെ എഫ്ബിയില്‍ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ഇട്ടേക്കാം..അച്ഛന്‍റെ ഫോട്ടോയോടൊപ്പം തന്‍റെ സെല്‍ഫിയെ ചേര്‍ത്തു വച്ച് ചേരാത്ത വിടവില്‍ രണ്ടു കണ്ണീര്‍തുള്ളിയുടെ ചിത്രം ഒട്ടിച്ച് അയാള്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു..”എന്‍റെ അച്ഛന്‍ എന്നെ വിട്ടു പോയി.അതിന്‍റെ തിരക്കുകള്‍ കാരണമാണ് അറിയിക്കാന്‍ വൈകിയത്. സുകൃതവാനായ ആ അച്ഛന്‍റെ മകനാവാന്‍ കഴിഞ്ഞത് എന്‍റെ മാത്രം ഭാഗ്യം ..”

അത്രയും വരികള്‍ മലയാളത്തില്‍ കുറിച്ചപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ ക്ഷീണിച്ചുപോയി. വരികള്‍ പോലും ഒരു സുഹൃത്ത് കടം തന്നതാണ്. മലയാളം പണ്ടേ അയാള്‍ക്കിഷ്ടമല്ല..
സങ്കടസ്മൈലികളുടെ അകമ്പടിയോടെ കമന്‍റുകള്‍ കുമിയാന്‍ തുടങ്ങി/അയാള്‍ ആഹ്ലാദത്തോടെ അതിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു................

2017, ജൂലൈ 16, ഞായറാഴ്‌ച

സഹജീവനം [കഥ] – ശരീഫ മണ്ണിശ്ശേരി




വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴേ അലങ്കോലത്തിന്‍റെ ചിതറലുകള്‍ എല്ലായിടത്തും ചിറി കോട്ടി കിടക്കുന്നത് കാണായി- സോഫയില്‍ ആഴ്ചപ്പതിപ്പുകളും ബാലപുസ്തകങ്ങളും കമഴ്ന്നും നിവര്‍ന്നും കിടക്കുന്നു. നിലമാകെ തുണ്ടുകടലാസുകളാണ്‌.ഇവളിതെവിടെപ്പോയി? തുറന്നു കിടപ്പാണ് വാതില്‍.. സിറ്റിംഗ് റൂമില്‍ കുട്ടികള്‍ രണ്ടും ദീവാനിലും സോഫയിലും തല കുത്തി മറിയുകയാണ്. എന്താ അവരുടെ ആഹ്ലാദം, ഒരാളും വേണ്ട എന്നു പറയാനില്ലാത്തതില്‍..”ഡാ-“ ഒച്ചയിട്ടു കൊണ്ട് അവരുടെ മുമ്പിലെത്തി, “കീറിയിട്ട ഈ പേപ്പറൊക്കെ പെറുക്കി വേസ്റ്റ് ബാസ്കറ്റില്‍ ഇട് , ഒരു കളി, അമ്മയെവിടെ?”
അവര്‍ ഭയത്തോടെ ഒക്കെ പെറുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. “മുകളിലുണ്ട്”- ചെറുത് പിറുപിറുത്തു. കോണിയില്‍ ഒരു സ്റ്റെപ്പ് ഒഴിയാതെ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ തല കുത്തനെ കിടക്കുന്നു. “ഡാ , അത് കഴിഞ്ഞാ ഇതും ക്ലീനാക്ക്, നിങ്ങളുടെ അമ്മയെന്താ ചത്ത് പോയോ?” മുകളിലും ഇനി വലിച്ചിടാന്‍ ഒന്നും ബാക്കിയില്ല. തന്‍റെ ഷെല്‍ഫിലെ സാധനങ്ങള്‍ പോലും നിലത്ത് കിടപ്പുണ്ട്. ഇന്നിവളുടെ ചെവിക്കല്ല് പൊട്ടിച്ചിട്ട് ബാക്കി കാര്യം..അരിശത്തോടെ ബെഡ്റൂമിലെത്തി, ബെഡ്ഷീറ്റുകളും തലയിണകളും കുഴച്ചു മറിച്ചിരിക്കുന്നു..”പ്രഭേ, ഡീ പ്രഭേ-“ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് റൂമില്‍ കയറി. രണ്ടു പുതപ്പുകളുടെ കൂമ്പാരത്തിനടിയില്‍ നിന്ന് അവളുടെ സാരിത്തലപ്പ് കാണുന്നുണ്ട്. “നീയെന്താ ചത്തോ, ഇവിടെ കുട്ടികള്‍ വീട് മറിച്ചിടുന്നതൊന്നും നീ കാണുന്നില്ലേ? എന്താ നീ ഇവിടെ മല മറിക്കണത്, ഇത്ര ക്ഷീണിക്കാന്‍?”

കലിയോടെ പുതപ്പ് വലിച്ചു മാറ്റി. ചരിഞ്ഞു കിടപ്പാണ് അനക്കമില്ലാതെ..”പ്രഭേ പ്രഭേ..” തൊട്ടു വിളിക്കാനായി മുഖത്ത് സ്പര്‍ശിച്ചു, ഒരു കിടിലമായി മരവിച്ച തണുപ്പ് കയ്യിലേക്ക് അരിച്ചു കയറി..ചിറിക്കോണില്‍ ചോര..ഈശ്വരാ! ഇനിയെന്തെല്ലാം ഗുലുമാലുകള്‍ ആണാവോ വരാന്‍ പോകുന്നത്. ആത്മഹത്യ ആയിരിക്കുമോ? ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോയാല്‍ പണിയാകുമോ? സ്വയം കൊല്ലാന്‍ മാത്രം എന്ത് പ്രശ്നമാണ് അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നത്?

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ ബെഡ്റൂമിലെ ഷെല്‍ഫ് വെറുതെ പരിശോധിക്കയായിരുന്നു. കുട്ടികളെ തല്‍ക്കാലം അവളുടെ അനിയത്തി കൊണ്ടു പോയിരിക്കാണ്. അന്ന്‍ അയാള്‍ ആദ്യം വിളിച്ചത് സുഹൃത്തായ വക്കീലിനെയാണ്. കേസായിട്ടുണ്ട്, അത് മുറ പോലെ നടന്നോളും. പക്ഷെ എന്തിനായിരിക്കും അവള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തത്? അവള്‍ക്ക് മറ്റു വല്ല ബന്ധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നോ? കുറച്ച് കവിതയെഴുത്തിന്‍റെ ഭ്രാന്തുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് സങ്കടത്തേക്കാള്‍ വിദ്വേഷമാണ് തോന്നിയത്. അല്ലേലും താനും അവളും അത്ര ക്ലോസൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. എല്ലാ വീട്ടിലെയും പോലെ ഒരു അഡ്‌ജസ്റ്റിങ്ങ് ലൈഫ്..രണ്ടാള്‍ക്കും ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കാന്‍ മറ്റൊരു തണലാണ്‌ വേണ്ടിയിരുന്നത്. കുളിര്‍മയും കാറ്റുമുള്ള മറ്റൊരു ഷെയ്ഡ്‌..താനത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പേ നേടിയെടുത്തു. അതവള്‍ക്ക് അറിയുമായിരുന്നോ?അതാണോ അവള്‍ യാത്ര പകുതിക്ക് വച്ച് മുറിച്ചു കളഞ്ഞത്?
അതോ അവള്‍ക്കും മറ്റൊരു തണല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ?സമാന്തരരേഖകളാണ് അധികവീടുകളിലും ദ്രുതം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, ഒന്നു മിണ്ടാന്‍ പോലും നേരമില്ലാതെ, തീരാത്ത തിരക്കുകളില്‍..

അവളുടെ ആ കൊച്ചു ഡയറി അയാള്‍ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്..ആരാവും ഇത് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്?കുനുകുനാ എഴുതിയ കുറെ കവിതകള്‍ക്ക് ശേഷം നിലാവിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു കതകിന്‍റെ ചിത്രത്തിന്  താഴെ അവള്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു –
"സഹജീവനം –വ്യത്യസ്ത ജീവികള്‍ അതിജീവനത്തിനായി  പരസ്പരം ആശ്രയിക്കുന്ന സഹജീവനം എന്ന പ്രതിഭാസം തന്നെയാണ് ദാമ്പത്യവും. യാതൊരു പൊരുത്തവുമില്ലാത്ത രണ്ടു വ്യക്തികള്‍ സമൂഹത്തിനു മുന്നിലെ മാന്യമായ നിലനില്‍പ്പിനു വേണ്ടി മാത്രം സ്വന്തത്തെ ബലി കൊടുക്കുന്ന ഈ ഏര്‍പ്പാട് എന്നാണ് ഒന്നവസാനിക്കുക? കല്യാണമെന്ന ഇത്തിള്‍ക്കണ്ണി എത്രയെത്ര കലാജന്മങ്ങളെയാണ് തിന്നു തീര്‍ത്തത്..”
ബോറ്- അയാള്‍ ഡയറി ഒരു മൂലയിലേക്കെറിഞ്ഞ് ശ്രേയക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. കവിതകള്‍ കാണുന്നത് തന്നെ അയാള്‍ക്ക് കലിയാണ്. എന്തിനാണ് ആളുകള്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാത്ത ഓരോ ജോലികള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? അയാള്‍ക്കൊരിക്കലും മനസ്സിലാവാത്ത ഒരു കാര്യമാണത്.

പ്രായോഗികതയുടെ പരുത്ത വിരലുകള്‍ അക്ഷരങ്ങളെ പെറുക്കി ശ്രേയയിലേക്ക് പറത്തി..അന്ന് വൈകീട്ട് അവള്‍  അയാളുടെ അടുത്ത് ഉണ്ടാവുമല്ലോ എന്ന ആശ്വാസചിന്ത അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആനന്ദമുത്തുകളെ തെറിപ്പിച്ചു. വളരെ വേഗം ഈ കേസും കൂട്ടവും ഒന്നു തീര്‍ന്നു കിട്ടിയാല്‍ ശ്രേയക്കൊപ്പം സുഖമായി ജീവിക്കാമായിരുന്നല്ലോ എന്ന് അയാള്‍ ഉത്ക്കടമായി ആഗ്രഹിച്ചു ...........   

2017, ജൂൺ 2, വെള്ളിയാഴ്‌ച

മഞ്ചാടിമണികള്‍ [നോമ്പോര്‍മ]




മയിലാഞ്ചിച്ചോപ്പിന്‍റെ നനുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു നോമ്പ്കാലം. ഒരു മാസം നീളുന്ന പാരവശ്യത്തിന്‍റെ യും ദാഹത്തിന്‍റെയും ഹൃദ്യമായ പ്രതിഫലം..കൂട്ടുകാരെല്ലാം വളഞ്ഞീന്‍[ചക്കപ്പശ] ചൂടോടെ ഉറ്റിച്ച് കയ്യിലെ ചുവന്ന പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വെള്ളപ്പുള്ളികള്‍ നിറച്ചപ്പോള്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ സുഖദമായ തണുപ്പുള്ള മയിലാഞ്ചി പൂക്കളും വല്ലികളും തീര്‍ത്തു. ഇന്നത്തെ ട്യൂബ് മയിലാഞ്ചിയല്ല, അമ്മിയില്‍ നിന്ന് അരച്ചെടുത്ത സുഗന്ധമുള്ള മയിലാഞ്ചി..കൂട്ടുകാരെല്ലാം അതിശയത്തോടെ കൈ പരിശോധിക്കും..”ആരാ ഇത്ര ഭംഗീല് ഇട്ടു തരണ്?” അവര്‍ ചോദിക്കും..
ബാല്യം ഓര്‍മകളില്‍ മാത്രം ശേഷിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അത് നമ്മെ കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ നമ്മളത് തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.ആയുസ്സിന്‍റെ ആകുലതകള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരേയൊരു കാലമാണത്. എത്ര തവണ തെന്നി വീണാലും വീണ്ടും വീഴുമെന്ന ആശങ്കയില്ലാതെ വഴുക്കും ചെളിയിലൂടെ ഓടാന്‍ കഴിയുന്ന കാലം..ആ നിര്‍ഭയത്വം പിന്നീടെപ്പോഴാണ് നമ്മളില്‍ നിന്ന് ചോര്‍ന്നു പോകുന്നത്?

ക്ലോക്കുകള്‍ പ്രചാരമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് നകാരം മുട്ട് കേട്ടാണ് ആളുകള്‍ അത്താഴത്തിന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നതെന്ന് ഉമ്മ പറയാറുണ്ട്. രാത്രി രണ്ടു മണിക്ക് എണീറ്റാണ് ജോലിഭാരം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന അന്നത്തെ സ്ത്രീകള്‍ ഊതിയൂതി അടുപ്പുകളെ ജ്വലിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ദാരിദ്ര്യം അതിന്‍റെ നരച്ച ഉടുപ്പുകളിട്ടു തിമര്‍ത്താടിയിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. മൂന്നു നേരം ചോറ് അധികവീട്ടിലുമില്ല. അത്താഴപ്പട്ടിണിയെ വേദനയോടെ  മറന്ന് പച്ചവെള്ളം കുടിച്ച് നോമ്പ് എടുത്തിരുന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നാകട്ടെ സമൃദ്ധിയാല്‍ ആളുകള്‍ക്ക് അന്നത്തിന്‍റെ വില അറിയാതായി. ഓരോ സ്കൂള്‍ കൊമ്പൌണ്ടിലും കുട്ടികള്‍ കളയുന്ന ചോറ്കൂന കണ്ടാല്‍ പട്ടിണിക്കാരന്‍റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് ചോരയൂറും.
പണ്ടുകാലം നകാരം മുട്ടിയാണത്രെ മാസപ്പിറവി അറിയിച്ചിരുന്നത്. മേല്‍കാസീയുടെ എഴുത്ത് വേണമായിരുന്നു പ്രാദേശികപള്ളികളില്‍ നോമ്പ് ഉറപ്പിക്കാന്‍. പള്ളികളിലും അങ്ങാടികളിലും പാതിരാപ്രസംഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലം ആയപ്പോഴേക്ക് റേഡിയോയിലൂടെ മാസപ്പിറവി അറിയാന്‍ തുടങ്ങി. ശഹബാന്‍ പതിനഞ്ചു ആകുമ്പോഴേക്കും ആളുകള്‍ റംസാനെ കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നോമ്പ് എടുത്തവര്‍ ജേതാക്കളായാണ് മദ്രസാക്ലാസ്സുകളില്‍ എഴുന്നേറ്റു നില്‍ക്കുക. വായ്‌ കഴുകുമ്പോള്‍ ആരും കാണാതെ കുറച്ചു വെള്ളമൊക്കെ ഇറക്കും. വലുതാകുമ്പോഴാണ് അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്‌താല്‍ നോമ്പ് മുറിയുമെന്ന ഗൌരവം വരിക..ഏത് സമ്പന്നനും വിശപ്പും ദാഹവും രുചിക്കുന്ന കാലമാണ് റംസാന്‍. കെട്ടിപ്പൂട്ടി വച്ച ധനത്തില്‍ നിന്ന് ദരിദ്രര്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിലവഴിക്കാന്‍ അതവന് പ്രേരണയാകുന്നു.

പെരുന്നാള്‍ തലേന്ന് സകാത്ത് സ്വീകരിക്കാന്‍ ഒരു പാട് പേര്‍ വരുമായിരുന്നു. കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളും കാണും അക്കൂട്ടത്തില്‍, മയിലാഞ്ചിക്കയ്യിനെ കവറില്‍ പൊതിഞ്ഞ് മറുകയ്യില്‍ സഞ്ചിയുമായി..കളിച്ചു നടക്കുമ്പോഴെക്കെ കിട്ടുന്ന പേരക്കയും പറങ്കിമാങ്ങയും ഒക്കെ കൂട്ടി വെക്കും .നോമ്പ് തുറന്നാലാകട്ടെ ഒന്നും വേണ്ടി വരില്ല കുറെ വെള്ളമല്ലാതെ..
കാലം നമ്മളില്‍ നിന്ന് ഓരോ പടം പൊഴിക്കുമ്പോഴും കൊല്ലങ്ങള്‍ യാത്ര പറയാതെ ഓടിയകലുമ്പോഴും എല്ലാം യാന്ത്രികമായിത്തീരുന്നു –നോമ്പ് പെരുന്നാള്‍ എല്ലാം..ഒന്നിലും ആനന്ദമില്ലാത്ത വല്ലാത്തൊരു നിര്‍മമത നമ്മെ ചുറ്റി വരിയുന്നു. കൂട്ടി വച്ച കുന്നിക്കുരുക്കളായിരുന്നു ഓര്‍മകള്‍. കാലം അവയുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന ചുവപ്പത്രയും കാര്‍ന്ന് ഉള്ളിലെ വിളര്‍ത്ത പരിപ്പിനെ മാത്രം ബാക്കിയാക്കുന്നു. പണ്ടു പഠിച്ച ഒരു വാചകം മനസ്സ് വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു –കോണ്ട്രാസ്റ്റ് ഈസ് ബ്യൂട്ടി..ഇരുട്ടില്‍ മാത്രം മത്താപ്പുകള്‍ ശോഭിക്കുന്നു.പട്ടിണിക്ക് ശേഷം ആഹാരം ഏറ്റം രുചിയുള്ളതാകുന്നു. നോമ്പ് തരുന്ന പാഠവും അത് തന്നെ –അന്നത്തിന്‍റെ വില , ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിന്‍റെ വില ,നാം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൈവമെകിയ ഓരോ അനുഗ്രഹത്തിന്‍റെയും നിസ്സീമമായ വില ..........................
Shareefa mannisseri………………………………    

2017, മേയ് 16, ചൊവ്വാഴ്ച

ബ്ലൂവെയില്‍ [കഥ]




സൂയിസൈഡ് കമ്മ്യൂണിറ്റിയിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ ചാടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആദര്‍ശിന് അത് വരെ  കളിച്ചു മടുത്ത കമ്പ്യൂട്ടര്‍ഗെയിം പോലെയാവുമോ ഇതും എന്ന് ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. യുദ്ധം ചെയ്തും പ്രധിരോധിച്ചും കാര്‍റെയിസിങ്ങുകളില്‍ പങ്കെടുത്തും...ഗെയിമുകള്‍ അവന്‍റെ മുന്നില്‍ തുറക്കാത്ത വാതിലുകളില്ല..അതെല്ലാം മടുത്ത് വെറുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ലൂയിസ് ഇങ്ങനൊരു ഗെയിമിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്. “ആദീ, ഇത് സാദാ ഗെയിമല്ല. ഫുള്‍ ചലഞ്ചസ് ആണ്.ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ടാസ്ക്കും പൂര്‍ത്തിയാക്കിയാല്‍ വി ആര്‍ ദ ഫിറ്റസ്റ്റ് ടു ലിവ് ഹിയര്‍..”അങ്ങനെയാ അഡ്മിന്‍ പറയുന്നത്. എന്ത് രസമാണെന്നോ അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കാന്‍. ഹി ഈസ് സോ ലവബ്ള്‍..ഗിവ്സ് അസ് സോ മച് അഫക്ഷന്‍ ആന്‍ഡ് കോണ്‍ഫിഡന്‍സ്..”വീട്ടിലിരുന്ന് ബോറടിക്കുമ്പോ ദിസ് ചാറ്റിംഗ് ഈസ് സോ വണ്ടര്‍ഫുള്‍..”
ബോറടി –അത് തന്നെയാണ് വലിയൊരു പ്രശ്നം. പാഠങ്ങളെല്ലാം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും സമയം ബാക്കിയാണ്. അച്ഛനോടും അമ്മയോടും വല്യ ക്ലോസല്ലാത്തതോണ്ട് കൂടുതലൊന്നും സംസാരിക്കാനുണ്ടാവില്ല. അവര്‍ക്കുമതെ. ദേ ആര്‍ ഓള്‍വേസ് ബിസി..

“വെല്‍ക്കം ടു അവര്‍ കമ്മ്യൂണിറ്റി മൈ ഡിയര്‍ ബോയ്‌..” അഡ്മിന്‍റെ വോയ്സ് മെസ്സേജ് അവന്‍റെ കാതില്‍ വീണു ചിലമ്പി. “ടു വിന്‍ യു ഹാവ് ടു ഗോ ത്രൂ ഫിഫ്ടി ടാസ്ക്സ്. ഇഫ്‌ യു ആര്‍ ദ വിന്നര്‍ ദേര്‍ ഈസ് എ വണ്ടര്‍ഫുള്‍ പ്രൈസ് വെയ്ടിംഗ് ഫോര്‍ യു..ആദ്യത്തെ ടാസ്ക് ഇതാണ് –നിന്‍റെ കയ്യില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ചങ്ങലയുടെ ചിത്രം ബ്ലെയിഡ് കൊണ്ട് ചുരണ്ടിയെടുക്കണം. ചെറുതായി ബ്ലീഡ് ചെയ്യും അത് കാര്യമാക്കേണ്ട. മുറിവിന്‍റെ ചോരയുണങ്ങാത്ത ചിത്രം ഉടന്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുകയും വേണം. ഓര്‍ക്കുക ,ഞാന്‍ നിന്നെ ധൈര്യവാനായ ഒരു കുട്ടിയായി മാറ്റുകയാണ്. ധീരര്‍ രക്തത്തെ ഭയക്കുകയില്ല..”
ആദ്യത്തെ ടാസ്ക് തന്നെ അവനു വേദനാജനകമായിരുന്നു. ചെറിയൊരു മുറിവ് വന്നാല്‍ പോലും വിങ്ങിക്കരയുന്നവനാണവന്‍. എന്നിട്ടും വേദന സഹിച്ച് സഹിച്ച് അവനാ കൃത്യം പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു..
“കണ്ഗ്രാട്സ്, യു ആര്‍ വെരി ബോള്‍ഡ്. പക്ഷെ ഇനിയുമുണ്ട് നാല്പത്തൊമ്പത് വെല്ലുവിളികള്‍. അടുത്തത് ഇതാണ് –ഇന്ന് രാത്രി കൃത്യം ഒരു മണിക്ക് എഴുന്നേല്‍ക്കണം, ഞാനയക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ഹൊറര്‍ വീഡിയോകള്‍ നാലേ അന്‍പത് ആകുമ്പോഴേക്കും കണ്ടു തീര്‍ക്കണം. ഓക്കേ?”

ഒരു മണിക്ക് അലാറം വച്ച് ഉണരുമ്പോള്‍ പരീക്ഷക്ക് പോലും രാത്രിയുടെ ഈ യാമങ്ങളൊന്നും താന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോയെന്ന്‍ അവനോര്‍ത്തു..വാതില്‍ ചേര്‍ത്തടച്ച് അവന്‍ വീഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു. അനേകം കൊലപാതകദൃശ്യങ്ങള്‍ ,പല രീതിയിലുള്ള കൊല്ലലുകള്‍..നിലവിളിക്കാനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹത്തെ അവന്‍ തച്ചു തകര്‍ത്തു.ഭയം അവന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ കടിച്ചു തൂങ്ങി..ആരെയെങ്കിലും വകവരുത്താനുള്ള ഒരാഗ്രഹം അവനില്‍ നുരഞ്ഞു..
“ഗ്രെയിറ്റ്-“ അഡ്മിനന്‍റെ സ്വരം അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു . “രണ്ടു ടാസ്കിലും യു ഹാവ് ഗോട്ട് ദ ഫുള്‍ സ്കോര്‍..ബട്ട് ഇനിയും നാല്പത്തെട്ടു ടാസ്ക്കുകള്‍ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു, ടു മെയ്ക് യു എ ബ്രില്ല്യണ്ട് ആന്‍ഡ്‌ കറേജിയസ് ബോയ്‌..”
“യെസ് സാര്‍ അയാം റെഡി ..”അവന്‍റെ ധീരമായ ശബ്ദം അയാളെ പുണര്‍ന്നു..

“ഇത് കുറച്ച് റിസ്കുള്ളതാണ്..നീ നിന്‍റെ വെയിന്‍ കട്ട് ചെയ്യണം, വല്ലാതെ ആഴത്തിലല്ല, ത്രീ ഓര്‍ ഫോര്‍ കട്ട്സ് .ചോരയൊഴുകും, പേടിക്കരുത്, ധീരനാകാനുള്ള ട്രെയിനിങ്ങില്‍ ഒരു പ്രതിസന്ധിയും നമ്മെ പിന്തിരിപ്പിക്കരുത്. ചുവന്നു തുടുത്ത ആ മൂന്നു മുറിവുകളുടെ പടം പോസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടേ മുറിവില്‍ മരുന്ന്‍ വെക്കാവൂ..ഓക്കേ?”
ചോരയിറ്റുന്ന വ്രണത്തിന്‍റെ ചിത്രം ആഡ്‌മിനെ വല്ലാതെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു. അയാള്‍ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു –“ഗ്രേറ്റ് ,യുവര്‍ നെക്സ്റ്റ് ടാസ്ക് ഈസ് ദിസ് –ഈഫ് യു ആര്‍ റെഡി ടു ബികം എ വെയില്‍ കാര്‍വ്  യെസ് ഓണ്‍ യുവര്‍ ലെഗ് വിത് എ റേസര്‍. അഥവാ തയ്യാറില്ലെങ്കില്‍ മേലാസകലം മുറിവാക്കി നിന്നെ സ്വയം ശിക്ഷിചോളൂ. ധീരനാവാനുള്ള അപൂര്‍വാവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന് അതാണ്‌ നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ..”
അവന്‍ പരാജയപ്പെടാന്‍ ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല..യെസ് എന്ന ചോരയെഴുത്ത് അവന്‍റെ കാലില്‍ കറുത്ത് കല്ലിച്ചു.

“കണ്ഗ്രാട്സ് , യു ആര്‍ അവര്‍ ബിലവഡ്‌ നൌ. ഭയക്കുന്നവരെ ഞങ്ങളുടെ കമ്മ്യൂനിറ്റിയില്‍ ആവശ്യമില്ല. ദേ ആര്‍ ഓണ്‍ലി ബയോളജിക്കല്‍ വേസ്റ്റ്. അറിയാമോ ഭയം നമ്മളെ എന്തു മാത്രം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന്. പേടിയില്ലാതാവുമ്പോഴാണ്‌ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ പൂര്‍ണതയിലേക്ക് വളരുക. സോ ഫ്രം നൌ എവരിഡേ നൈറ്റ് യു ഷുഡ് വാച്ച് ഹൊറര്‍ വീഡിയോസ് ദാറ്റ് വി സെന്‍റ് യു . ഇന്‍ ദ മോണിംഗ് ഗോ ടു എ ബ്രിഡ്ജ് ആന്‍ഡ്‌ സ്റ്റാന്റ് ഓണ്‍ ഇട്സ് എഡ്ജ് ഫോര്‍ ഫിഫ്ടീന്‍ മിനുട്ട്സ്. ആന്‍ഡ്‌ ദ നെക്സ്റ്റ് ഡേ ഗോ ടു എ റൂഫ് ആന്‍ഡ്‌ സിറ്റ് ഓണ്‍ ഇട്സ് എഡ്ജ് വിത് യുവര്‍ ലെഗ്സ്‌ ഡാന്ഗ്ലിംഗ്. റിമംബര്‍ ,യുവര്‍ അഡ്മിന്‍ കാന്‍ നോ ഈഫ് യു ആര്‍ ട്രസ്റ്റ്‌വേര്‍ത്തി..”
ക്രൂരതയുടെ ഓരോ വീഡിയോയും അവന്‍റെ ഹൃദയത്തെ മരുഭൂമിയാക്കി. ആരെയും എന്തും ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ധൈര്യം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. അഡ്മിന്‍റെ ഓര്‍ഡര്‍ പ്രകാരം അവന്‍റെ ശരീരഭാഗങ്ങളില്‍ ചോരപ്പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവര്‍ അയച്ചു കൊടുത്ത വിഷാദസംഗീതവും രൌദ്രസംഗീതവും മാറി മാറി കേട്ട് അവനില്‍ ഉന്മാദം പൂത്തു.ഓരോ ടാസ്കും നിറവേറ്റുന്ന ഫോട്ടോകള്‍ അഡ്മിനനെ തേടി ധൃതിയില്‍ സഞ്ചരിച്ചു. അവനില്‍ ആത്മവിശ്വാസം നിറയ്ക്കാന്‍ മറ്റു വെയിലുകളുമായി വീഡിയോകോളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.പാതിരാക്ക് തീവണ്ടിപ്പാളത്തിലൂടെ നടക്കലായിരുന്നു മറ്റൊരു വെല്ലുവിളി.ചൂളം വിളിച്ചെത്തുന്ന മരണവണ്ടിയെ കണ്‍കുളിര്‍ക്കെ കാണുക , പാമ്പുകളായി ഇഴഞ്ഞു പോകുന്ന റെയിലുകളെ ഏറെ നേരം നോക്കിയിരിക്കുക , വെറുതെയുള്ള ഈ ലൈഫിന്‍റെ വ്യര്‍ത്ഥത തിരിച്ചറിയുക ..അതും പറഞ്ഞ് അഡ്മിന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

എന്നും ശരീരത്തില്‍  ഓരോ മുറിവുണ്ടാക്കുക ,ഭീകരവീഡിയോകള്‍ കാണുക ,ആരോടും മിണ്ടാതിരിക്കുക , എല്ലാ ആജ്ഞകളും അവന്‍ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിച്ചു..
“സോ മൈ ബോയ്‌ യുവര്‍ നെക്സ്റ്റ് ടാസ്ക് ഈസ് ദിസ് –കാര്‍വ് എ ഹാന്‍ഡ്കഫ് വിത് ദ റൈറ്റിംഗ്- അയാം എ വെയില്‍ ഓണ്‍ യുവര്‍ തൈ.”

രൌദ്രസംഗീതം കേട്ടുകേട്ട് തല പെരുത്ത് അവന്‍ തന്‍റെ റൂമിലെ പല സാധനഗലും നിലത്തെറിഞ്ഞുടച്ചു. ശബ്ദം കേട്ടാണ് മമ്മയും ഡാഡിയും വിളിച്ചു ചോദിച്ചത്-“എന്താണ് ആദീ , ഓപ്പണ്‍ ദ ഡോര്‍..”അവന്‍ അതിശയിച്ചു, ഹു ആര്‍ ദീസ് ഫെലോസ്?ഈ മനുഷ്യര്‍ ഇത്ര ദിവസവും ഈ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? അവരുടെ ഒരേയൊരു  മകന്‍ എന്തെല്ലാം ബുദ്ധിമുട്ടുകളാണ് തരണം ചെയ്യുന്നത് എന്നവരറിയുന്നുണ്ടോ?അവന് അവരെ ആ നിമിഷം തന്നെ തലക്കടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്താനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായി. പണിപ്പെട്ട് അതടക്കിക്കൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു –“നതിംഗ് മമ്മാ നതിംഗ്..”
“ഡിസംബര്‍ 25 ദാറ്റീസ് യുവര്‍ ഡേ..”അഡ്മിന്‍റെ മുറിയാത്ത അട്ടഹാസം അവന്‍റെ കാതില്‍ ഇരമ്പി. അന്ന് നീ നിന്‍റെ സിറ്റിയിലെ കിംഗ്‌ ഫിഷര്‍ ബില്‍ഡിംഗിന്‍റെ എട്ടാം നിലയില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടുന്നു. അല്ല ,ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ നീ താഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു..ഇതാണ് നിന്‍റെ ലാസ്റ്റ് ചാലന്‍ജ് .ഇതില്‍ സര്‍വൈവ് ചെയ്‌താല്‍ യു ആര്‍ ദ ഫിറ്റസ്റ്റ് ടു ലിവ് ഹിയര്‍..ആര്‍ യു റെഡി മൈ ഡിയര്‍ ബോയ്‌..”
അവന് ഭയം തോന്നിയില്ല. വിവേചനശക്തി അവന്‍റെ തലച്ചോറില്‍ നിന്ന് ഊര്‍ന്നു പോയിരുന്നു..എന്തും ചെയ്യാനുള്ള സാഹസം അവന്‍റെ രക്തത്തില്‍ തിളച്ചുമറിഞ്ഞു..

അവന്‍റെ തലച്ചോര്‍ ചിതറിയിരുന്നു, എല്ലുകള്‍ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു ..പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടത്തിനായി ആംബുലന്‍സില്‍ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍  തുടയിലെ മാംസത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ബ്ലെയിഡ് കൊണ്ട് ചുരണ്ടിയെടുത്ത  വിലങ്ങിന്‍റെ രൂപവും ചോരയെഴുത്തും കറുത്ത് കല്ലിച്ചു കിടന്നു.

അവന്‍റെ അഡ്മിന്‍ തന്‍റെ വലക്കണ്ണികള്‍ ഒന്നൂടെ മുറുക്കി അടുത്ത ഇരക്കായി കാത്തുകാത്തിരുന്നു ...................